W ciszy czuje zagrożenie, to taka cisza przed burzą, w każdej chwili może się coś stać

Nie umiem się obronić, gdy ktoś swoimi pytaniami lub komentarzami  przekracza moje granice. Czuję się kompletnie bezradna w takich momentach

Jakbym kogoś krzywdziła. Jakbym nie miała prawa.

Inni wracają do normy. Ja potrzebuję dni.

Czuję, że muszę uspokoić sytuację, nawet jeśli mnie nie dotyczy.

Bo tradycja. Bo rodzina. Bo co ludzie powiedzą.

Ściska w gardle. Piecze w oczach. Nogi chcą uciekać. Głowa się wyłącza.

Wszystko po to, żeby tylko nie wywołać konfliktu. 

Żeby nie czuć. Żeby zagłuszyć. Żeby przetrwać do stycznia.

Mam automatyczny odruch pomagania

Nie chcę ściągać na siebie uwagi, żeby nikt się mnie nie czepiał.

Jakby ktoś zacisnął pasek. Jakby brakowało powietrza.

Czuję się jakbym przeniosła się w czasie i znów była małym dzieckiem, z którym nikt się nie liczy

Denerwuje mnie, że nikt mi nie pomaga, uważam, że powinni się domyślić, że potrzebuję pomocy. 

Nie wiem jak to się dzieje, ale zawsze to ja jestem najbardziej zaangażowana